บทที่ 12 ไร้ความสามารถ

คนที่เขาประคองกอดไว้ก็คือชมพู่จริงๆ

ผมยาวของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยแฝงแววตื่นตระหนกและเก้อเขินอยู่ลึกๆ

ภูมิเดาะลิ้นอย่างขัดใจ "ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน วิ่งมาทำอะไรที่นี่?"

ภูมิปล่อยเธอเป็นอิสระ พอแน่ใจว่าไม่ได้ทำเธอเจ็บ เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ชมพู่ คุณคงไม่ได้ร่วมสืบคดีเป็นคร...